Bont en blauw maar niet verslagen

Ook de verzamelde menigte keerde zich tegen Paulus en Silas, waarna de stadsbestuurders hun de kleren van het lijf lieten scheuren en bevel gaven hen met stokslagen te straffen. Nadat ze een groot aantal slagen hadden gekregen, werden ze opgesloten in de gevangenis, waar de gevangenbewaarder opdracht kreeg hen streng te bewaken. Overeenkomstig dit bevel bracht hij hen naar de binnenste kerker en sloot hun voeten in het blok.
Om middernacht waren Paulus en Silas aan het bidden en zongen ze lofliederen voor God. De andere gevangenen luisterden aandachtig naar hen. (Handelingen 16:22-25)

Zijn striemen brachten ons genezing. (Jesaja 53:5)

Lieve Jezus,
Natuurlijk heb ik ook deel aan het lijden. Soms heb ik verdriet, soms voel ik me down en soms ben ik gewoon niet in een halleluja-stemming.
Vergeef me, Heer. Hoe durf ik zo te spreken? Paulus en Silas volgden uw voorbeeld. Met de kleren van hun lijf gescheurd werden ze publiekelijk vernederd en geslagen. Ik stel me voor hoe ze tegen elkaar aangeleund in een donkere cel zaten - bont en blauw en met hun voeten vastgeklampt in een blok. Ik weet wel zeker dat zij niet in de stemming waren om te zingen. Maar dat deden ze toch… En de andere gevangenen luisterden in stille bewondering. Wat een getuigenis!
Ik wil liever niet lijden Heer - maar als het moet - maak me dan sterk. Ik wil bidden en zingen zoals Paulus en Silas dat deden. Ik wil ook uw goede voorbeeld navolgen. Dank U dat U alle beledigingen verduurde, de klappen incasseerde en de pijn verdroeg. Dank U bovenal dat U in mijn plaats wilde sterven!